Zet je zinnen op een boek dewereldmorgen be.

Wanneer er iets uit het geciteerde gedeelte niet wordt meegeciteerd, dient de weglating te worden gemarkeerd met een beletselteken: drie puntjes tussen ronde haakjes, bijvoorbeeld: de verteller van de Max Havelaar stelt zich voor met: Ik ben makelaar (...) en woon op de Lauriergracht, No. 37.[1]

De keuze voor een citaat of een parafrase hangt af van de soort tekst die je schrijft en de functie die de te citeren of te parafraseren bronpassage heeft binnen je tekst. Er bestaan geen vaste richtlijnen die bepalen hoeveel tekst je letterlijk mag of kan overnemen uit andermans werk. Wel een paar globale overwegingen en vuistregels:

Een citaat is een nauwkeurige aanhaling en dat betekent dat ook de eventuele (zet)fouten meegeciteerd worden. Eventueel kan aan het citaat de vermelding sic (Latijn voor zo staat het er worden toegevoegd om aan te geven dat de fout in de brontekst staat en niet van de aanhaler zelf is, bijvoorbeeld: volgens Oversteegen is het thema van de roman de onkenbaaheid (sic) van de werkelijkheid.

W.D. Howarth wijst er in de inleiding van Comic drama. The European Heritage op dat de waardering voor pure klucht in de geschiedenis van het komisch toneel niet altijd een vanzelfsprekendheid is geweest. Er zijn periodes geweest waarin zowel toneelschrijvers als hun publiek aan komisch toneel een maatschappelijke functie toeschreven; humor diende "to harness it to some moral purpose." In deze periodes werd "?gratuitous? comic writing" niet op prijs gesteld. (17)