Citaten quartett damenspende verein berliner presse.

Een citaat is een nauwkeurige aanhaling en dat betekent dat ook de eventuele (zet)fouten meegeciteerd worden. Eventueel kan aan het citaat de vermelding sic (Latijn voor zo staat het er worden toegevoegd om aan te geven dat de fout in de brontekst staat en niet van de aanhaler zelf is, bijvoorbeeld: volgens Oversteegen is het thema van de roman de onkenbaaheid (sic) van de werkelijkheid.

In dit geval is de hele redenering letterlijk overgenomen uit de bron, en als apart blok (met inspringen) in de tekst geplaatst. Omdat de auteur en het werk al in de tekst genoemd zijn, volstaat bij de verwijzing het noemen van de pagina waar het citaat is gevonden. De volledige titelbeschrijving van Howarths publicatie is in de lijst met geraadpleegde werken opgenomen.

De keuze voor een citaat of een parafrase hangt af van de soort tekst die je schrijft en de functie die de te citeren of te parafraseren bronpassage heeft binnen je tekst. Er bestaan geen vaste richtlijnen die bepalen hoeveel tekst je letterlijk mag of kan overnemen uit andermans werk. Wel een paar globale overwegingen en vuistregels:

Bij citaten van zinsdelen dient de eigen tekst zo worden geschreven dat het citaat er naadloos in opgenomen is. Wanneer dat niet helemaal lukt zonder bijvoorbeeld een werkwoord uit het citaat te verplaatsen of in een andere tijd te zetten, dan dient deze bewerking te worden gemarkeerd door het woord tussen vierkante haakjes te zetten, bijvoorbeeld: De verteller van de Max Havelaar was makelaar in koffie, en [woonde] op de Lauriergracht, No. 37.